Posts tonen met het label Honkbal. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Honkbal. Alle posts tonen

21 juni 2016

Sport in strips: Charlie Brown op de heuvel

Charlie Brown stond al vroeg op de heuvel. Hij was zowel pitcher als manager van het honkbalteam. In 1953 wierp hij de eerste bal. Maar al in 51 speelde hij baseball. Ik hoef je niet te vertellen dat Charlie een geboren verliezer was. Ook op de heuvel. Het gaat altijd mis.


Zijn team bestond natuurlijk uit al zijn vriendjes zoals Lucy, Schroeder, Patty en zelfs Snoopy. Allemaal misfits, zeker met een hond in het veld. De tegenstander van Chartie's team krijgen we in de strip nooit te zien. Het is evident dat het team van Charlie altijd verliest, behalve als Charlie er niet bij is natuurlijk. Bijvoorbeeld als hij op zomerkamp is. Ook krijgt hij een keer een bal vol op zijn hoofd. Uiteraard wint het team als Charlie vervolgens gewond op de bank zit. In 58 is de eerste overwinning van het team als Charlie ziek op bed ligt. 'We hebben je niets eens gemist,' vertellen zijn vrienden hem dan.




Pas in de jaren 90 slaat Charlie Brown zijn eerste homerun:


Het addertje onder het gras: de pitcher van de tegenpartij Loretta Hobbs geeft toe dat ze een weggevertje wierp.

Charles M. Schulz: Peanuts. 


23 december 2015

Salinger: honkbal

J.D Salinger was honkbalfan. De sport speelt ook een kleine rol in zijn werk. In Amerika kun je overgens zonder schroom over sport schrijven. Sport maakt ook deel uit van de 'hogere cultuur', In Salingers korte verhaal The Laughing Man is honkbal de belangrijkste bijzaak, zo niet de hoofdzaak.

Plot
De verteller van het verhaal is een jongen uit een groep van 'indianen' die onder leiding van The Chief - een onaantrekkelijke student rechten - wekelijks met zijn bus naar het sportveld gaan. Ze spelen baseball en The Chief is de scheidsrechter. Onderweg vertelt hij in episodes het verhaal van de laughing man, een Chinese boef die in zijn jeugd met zijn gezicht in een bankschroef s gezet en daardoor een masker draagt. Ik laat dit verhaal verder onbesproken, hoewel de inhoud meebeweegt met het meisje ...

Op een dag rijdt The Chief het speelveld voorbij om een beeldschoon meisje op te pikken. Voor het eerst komt er een meisje terecht in het jongensgezelschap. Ze heet Mary Hudson en is kennelijk de grote liefde van The Chief maar iedereen is verliefd op haar. En ze speelt mee met de honkbalwedstrijden. In het veld draagt ze - het blijft een meisje - altijd een catchershandschoen. Ze is honkvast en slaan kan ze ook:

Mary swung mightily at the first ball pitched to her and hit it over the left fielder’s head. It was good for an ordinary double, but Mary Hudson got to third on it–standing up. The rest of the game, she got on base every time she came to bat. For some reason, she seemed to hate first base; there was no holding her there. At least three times, she stole second.

Her fielding couldn’t have been worse, but we were piling up too many runs to take serious notice of it. I think it would have improved if she’d gone after flies with almost anything except a catcher’s mitt. She wouldn’t take it off, though. She said it was cute.



Eliane Albertini: Working on Salingers Laughing Man.

21 december 2015

Allie's honkbalhandschoen


Holden Caulfield bewaart de 'linkshandige' honkbalhandschoen van zijn jonggestorven broer Allie.  Allie had met groene inkt gedichten op de handschoen geschreven zodat hij wat te lezen had als hij zich verveelde in het verre veld. Als er niemand aan slag was. Holden houdt de handschoen verborgen in zijn koffer, het is de enige tastbare band met zijn broer. Hij is aan leukemie doodgegaan.

De dood van Allie is een belangrijk motief in The Catcher in the Rye. Holden begrijpt niet waarom niet hij, maar juist zijn briljante broer moest sterven. Holden voelt zich schuldig. Hij loopt depressief door de straten van NewYork in de week voor kerst. Hij heeft ruzie gehad met zijn kamergenoot Stradlater. Deze Stradlater heeft Holden gevraagd om zijn opstel te schrijven, hij zet zelf elke komma verkeerd. Het opstel moet beschrijvend zijn, maar mag verder wel overal over gaan. Holden gebruikt de honkbalhandschoen als inspiratiebron voor het opstel, maar Stradlater snapt er helemaal niets van. Hij is woest en zegt dat Holden altijd alles verkeerd doet. 

The thing was, I couldn't think of a room or a house or anything to describe the way Stradlater said he had to have. I'm not too crazy about describing rooms and houses anyway. So what I did, I wrote about my brother Allie's baseball mitt. It was a very descriptive subject. It really was. My brother Allie had this left-handed fielder's mitt. He was left-handed. The thing that was descriptive about it, though, was that he had poems written all over the fingers and the pocket and everywhere. In green ink. He wrote them on it so that he'd have something to read when he was in the field and nobody was up at bat. He's dead now.

 J.D. Salinger: The Catcher in the rye

17 september 2015

De kunst van het veldspel: een mustread

Hoewel lang niet de eerste grote honkbalroman is De kunst van het veldspel van Chad Harbach (2011) wel ingeslagen als een bom in ons land. Het boek staat met twee benen in de traditie van 'the great American novel' (hoewel het natuurlijk slechts een aspect belicht: dat van het college honkbal). Het boek refereert daarom niet voor niets voortdurend aan die andere grote roman Moby Dick. Het is hoe dan ook een roman waar je als literatuurliefhebber niet omheen kunt.

Het boek draait om het leven van vijf mensen in een honkbalseizoen van de Harpooners. Een ongelukkige gebeurtenis bepaalt het leven van deze mensen: de kortestop Skrimshander die aan de vooravond van een glansrijke loopbaan staat, laat per ongeluk een bal van zijn hand schieten. De bal raakt zijn teamgenoot Owen - een intellectuele, homoseksuele verrevelder - vol op het hoofd. Owen ziet de bal niet aankomen, omdat hij altijd zit te lezen in de duck out. Nadat Owen op zijn hoofd is geraakt kan Skrimshander geen fatsoenlijke bal meer gooien. Hij moet van voren af gaan beginnen.
Dan is er nog de onbehouwen catcher Schwarz die een relatie krijgt met de dochter van de rector, die op zijn beurt verliefd wordt op Owen. Owen is min of meer de katalysator van het verhaal. Alle verhaallijnen komen bij hem bijeen.

De roman is veelzijdig in zijn thematiek: faalangst, liefde (zowel heteroseksueel als homoseksueel0, ambities, talent ... En honkbal is daarin de metafoor voor de Amerikaanse samenleving. En verstand van honkbal hoef je niet te hebben om deze schitterende roman de kunnen waarderen. Hoewel dat wel helpt natuurlijk.

“But baseball was different. Schwartz thought of it as Homeric - not a scrum but a series of isolated contests. Batter versus pitcher, fielder versus ball. You couldn't storm around, snorting and slapping people, the way Schwartz did while playing football.You stood and waited and tried to still your mind. When your moment came, you had to be ready, because if you fucked up, everyone would know whose fault it was. What other sport not only kept a stat as cruel as the error but posted it on the scoreboard for everyone to see?”