06 november 2015

Der harte Winter: een kort verhaal van Wilhelm Busch

De strenge winter

Het was een krankjorum strenge winter toen twee goede vrienden het ijs opgingen om te schaatsen. Er waren overal wakken in het ijs geslagen vanwege de vissen; toen de twee schaatsers in volle vaart reden, lette de een niet goed op en gleed een wak zo krachtig met zijn nek tegen de scherpe kant van het ijs, dat zijn hoofd over het ijs verder rolde en de romp in het water achter bleef. De ander besloot onmiddellijk hem te helpen, trok hem eruit, pakte het hoofd en zette het weer op de romp, en omdat het een barbaars koude winter was, vroor het direct weer vast op de romp. Het slachtoffer was blij dat het zo goed afgelopen was. Omdat zijn kleren helemaal nat waren gingen de twee vrienden een kroeg binnen en bij de warme kachel zitten. Om de kleren te laten drogen en een borrel te drinken. “Proost, vriend”, zei hij en toostte op de ander: “Voor de schrik kunnen we er wel een gebruiken.” Nu was hij door het koude water behoorlijk verkouden geworden, het liep hem de neus uit. Toen hij die tussen zijn vingers klemde om te niesen, hield hij zijn hoofd los in zijn hand vast, omdat die weer had losgelaten in het warme café. Dat was voor de arme kerel behoorlijk noodlottig, omdat hij zich nu niet meer nuttig kon maken in deze wereld. Toch zag hij snel een mogelijkheid, en liet zich aanstellen als plankendrager en dat was een prima taak voor hem omdat bij het dragen van de planken zijn hoofd nooit in de weg zat.

(1859)

05 november 2015

ZKV: De IJsbaan van Herman Finkers

Op een ijsbaan schaatst men altijd linksom. Niemand weet waarom. Dat is zo in de loop der jaren zo gegroeid. Nu is er alleen in het dorpje waar mijn vrouw vandaan komt een ijsbaan waarop men de andere kant om schaatst. Zo heb ik mijn vrouw ook ontmoet.

29 oktober 2015

Een windhond

Soms zitten er kleine sportverhalen verstopt in een roman. Dat is bijvoorbeeld het geval met de geschiedenis van de hazewindhond Moravin in de roman Alles wat is van James Salter.
Het is een roman over de liefdesgeschiedenissen van een New Yorkse redacteur genaamd Philip Bowman. Met zijn Britse geliefde Enid rijdt hij naar Norfolk omdat ze een jonge hazewindhond cadeau heeft gekregen. Hij is wit met een grijs zadel en een vlek op zijn kop als een helm.

Met deze Moravin gaan Bowman en Enid racen. Moravin moet wat meer zelfvertrouwen krijgen. Dat krijgt hij na een aantal races en de hond blijkt een winnaar. Zijn trainer Davies glimt van genoegen. Maar op Wimbledon gaat het mis. Morivan schiet uit de bocht en breekt een middenhandsbeentje. De hond schaamt zich voor zijn gipspoot, het geneest langzaam maar wel goed. 'Hij stond daar soepel en slank maar zou nooit meer rennen.' Hij wil niet meer. 
"We hadden de derby kunnen doen," verzucht Davies, "maar ja, hij is dus gevallen. Als je echt de gloeiende tering aan iemand hebt, geef hem dan een hazewind cadeau."

26 oktober 2015

The Wheels of Chance: wielrijden

H.G. Wells schreef deze romantische thriller op het hoogtepunt van de fietsmanie rond 1900. Met de komst van de fiets kregen mensen die nauwelijks stad of dorp uitkwamen ineens een grote actieradius. En meer mogelijkheden voor ontspanning. De fiets gaf ook een enorme boost aan het feminisme, vrouwen werden door de fiets onafhankelijker. Ook de dame in deze roman wordt onafhankelijk.

We schrijven de tijd dat fietsen nog een echte vaardigheid was en de fiets 'the machine' wordt genoemd. En je ging niet van huis zonder raadgevingen:

"Avoid running over dogs, whatever you do. It's one of the worst things you can do to run over a dog. Never let the machine buckle—there was a man killed only the other day through his wheel buckling—don't scorch, don't ride on the foot-path, keep your own side of the road, and if you see a tramline, go round the corner at once, and hurry off into the next county—and always light up before dark. You mind just a few little things like that, and nothing much can't happen to you—you take my word."

De plot
The Wheels of Chance, a Bicycling Idyll gaat over een winkelbediende die in zijn vakantie een fietstocht maakt langs de Britse zuidkust. De man genaamd Hoopdriver ontmoet al snel een meisje dat alleen lijkt te fietsen. Hun paden kruisen elkaar voortdurend. Zij, het meisje in de moderne grijze bloomers is ontsnapt aan haar stiefmoeder. Jessie wordt achtervolgd door een oudere man die opdracht heeft gekregen haar terug te brengen. In werkelijkheid maakt hij haar het hof. Hoopdriver en het meisje weten samen aan de man te ontkomen. Maar ook hij valt voor de charmes van Jessie die helaas voor Hoopdriver geen partij is. Jessie ging haar eigen leven leiden. 

Het is een komisch en een spannend verhaal niet alleen door de lezersvraag of Hoopdriver haar uiteindelijk zal 'krijgen' maar ook door de achtervolgingsscènes in het boek die niet onderdoen voor de moderne achtervolgingen met auto's. Je kunt het boek via de Gutenberg site voor alle soorten media downloaden. 

17 oktober 2015

Vestdijk is jarig

Een van de mooiste schaatsverhalen die ik ken is een fragment uit Terug tot Ina Damman. Het is een boek over de onbeantwoorde liefde van Anton Wachter voor zijn klasgenoot Ina Damman. Als de vorst zich aankondigt schrijft Vestdijk: Vorst doet mensen ontdooien. En dat gold ook een beetje voor Ina. Want na wat baantjes met andere jongens is het de beurt aan Anton die zijn geluk niet op kan!

'Ze reden dus. De muziek steeg hem naar het hoofd. Hij had veel chocola willen drinken, springen, hardrijden, vechten een bijt hakken. Haar warme witte handschoenen, kleine enclave van het mutsje lagen in de zijne. Om de drie minuten zei hij wat en om de zes keer weer hetzelfde. Hij dacht dat de zon op het ijs hem verblinden zou.'

Anton valt en loopt een splinter in zijn vinger op en wordt boos op de baanveger maar beseft tegelijkertijd dat dat onnozel is. Hij is blij dat ze zegt: 't is vier uur zeg en ik moet mijn tas nog halen op de Achterweg.

Het schaatsen met Ina is het enige gelukkige moment in de tijd van Antons verliefdheid. Schaatsen is zoals je ook weet een synoniem van liefde.

Lies Koning die model stond voor Ina kon zich later Vestdijk niet herinneren. Het boek bleef ook ongelezen in de familie, vertelde haar kleindochter me. De verliefdheid werd afgedaan als kalverliefde van een jongen van 12. Als onzin. Veel te zwaar aangezet en niet de moeite waard om over te lezen.