The Matador of Five Towns

Bij het lezen van dit stokoude voetbalverhaal moest ik denken aan De Voetbalmatch van Louis Davids: "twintig knullen in d'r Jansen en Tilanus, liepen los in het midden op een grasveld rond," een leek op de tribune.

De verteller van The Matador, wordt door een arts meegenomen naar een beslissende voetbalwedstrijd  tussen Knype en Manchester. Hij is ook een leek die 20 marionetten en een bal ziet. En een keiharde wedstrijd waarin een speler zijn been breekt. De verteller beschrijft de wedstrijd vanuit het perspectief van de leek. 

whatever recondite affair it was that was proceeding. Then a whistle shrieked, and all these figures began simultaneously to move, and then I saw a ball in the air. An obscure, uneasy murmuring rose from the immense multitude like an invisible but audible vapour. The next instant the vapour had condensed into a sudden shout. Now I saw the ball rolling solitary in the middle of the field, and a single red doll racing towards it; at one end was a confused group of red and white, and at the other two white dolls, rather lonely in the expanse. The single red doll overtook the ball and scudded along with it at his twinkling toes. A great voice behind me bellowed with an incredible volume of sound: 

"Now, Jos!" 

Jos is de topspeler van Knype en weet een degradatie te voorkomen. Ondertussen weddenschappen afsluitend of het een jongen of een meisje wordt. 'Ik wed dat het geen jongen is,' zegt een man uit het publiek tegen Jos. En je weet, Britten wedden op alles.

Die avond bonst Jos op de deur van de arts, want de bevalling loopt niet voorspoedig. Het wordt een lange nacht waarin een tweeling ter wereld komt een meisje en een jongen en de kleine man uit het publiek komt ruziën over de weddenschap, terwijl de moeder boven in het kraambed overlijdt. 

The Matador of Five Towns van Arnold Bennet kun je hier online lezen. http://www.readeasily.com/arnold-bennett/00282/index.php

The Damned Utd

The Damned Utd is de hogeschool van de sportfictie. Dit boek van David Peace is een fictief verslag van de 44 dagen dat Brian Clough manager was van Leeds United in 1974. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Clough. Feit en fictie worden op een briljante manier verweven in dit boek. Niet alle betrokkenen waren daar blij mee. En ook de familie Clough was not amused met het harde portret van de Leedsmanager.

Het verhaal is zowel een stream of consiousness als een verhaal met de dialogen die Clough voert met spelers en directie. En Clough is daarin behoorlijk grofgebekt, arrogant en autoritair. Hij is gedreven en heeft lak aan de eigenaren van de club en dat maakt hem ook wel weer sympathiek. Maar de sfeer van de gesprekken is onaangenaam agressief. 

Plot

Brian Clough is een zeer succesvol trainer bij Derby als hij manager wordt van de aartsvijand Leeds Utd. De verhouding tussen Derby en Leeds is zoals de schrijver stelt ongezond. Clough is dus feitelijk een groot criticus van zijn nieuwe club Leeds en hun oude manager Revie. Het eerste dat Clough doet als hij zijn kantoor krijgt bij Leeds is het aan gort slaan van het bureau van zijn voorganger. Maar helaas zijn de spelers van Leeds nog altijd op de hand van hun oude manager. Revie is populair en Clough is er alles aan gelegen om beter te zijn dan Revie. 

De spelers van Leeds staan uiterst vijandig tegenover hun nieuwe manager. Het spel begint al met een zware overtreding en het schorsen van de aanvoerder. Na veel conflicten met spelers wordt Clough al na 44 dagen de laan uitgestuurd bij Leeds. Het publiek wil weten waarom en door een discussie op tv met Revie wordt het Clough duidelijk welke fouten hij heeft gemaakt. hij wilde beter zijn dan Revie desnoods met een elftal waar hij de pest aan had. Hij handelde louter uit wraakzucht. Een kinderachtige vendetta. 

Dit boek is een aanrader, ook als je helemaal niet van voetbal houdt. 

Intermezzo: de jaloerse schrijver

'Wie dat dan zijn, over wie zo veel geschreven wordt en op wie ik heftig jaloers ben? Wel, ik beken het u eerlijk, in de hoop, dat uw sympathie mij zal troosten! Ik, schrijver, ben jaloers op elke voetbalspeler, op elke goede voetbalspeler, maar ook van iedere minderwaardige, ja op iedere slechte.   

Nu is het gezegd, nu is het niet langer verzwegen in de bitterheid van dit te kort gedane gemoed; nu kan ik er over uitweiden. Jarenlang heb ik in stilte geleden, dat er zó weinig over mij geschreven werd in de dagbladen; nu is de maat overvol; ik kòn mijn leed niet meer in mij houden, het verstikte mij, het griefde mij en nu, ik beken het u, nu schud ik, razend van ijverzuchtige woede, mijn gebalde vuisten en snik en hik: was ik maar een voetbalspeler, was ik maar bij Feyenoord, bij Go-Ahead, bij RCH, bij ADO of VUC, of was ik maar bij Quick.' 

Louis Couperus 

(Hertaald door mij)